SCHETSEN

 

Als je uit de lift komt, staat er een vrouw voor te wachten. Ze heeft een rollator bij zich met daarop een forse kooi met een vogeltje erin. Je hebt haar vaker gezien, een spichtig en schichtig dametje. Maar je hebt haar nooit eerder met een rollator en een vogeltje gezien.

Je knikt haar toe.

‘Zo met de vogel op stap?’

‘Ja, een rondje om.’

‘Leuk, hoe heet ie?’

‘Sijzie.’

‘Mooie naam.’

Je buigt je naar de kooi en zegt: ‘Nou Sijzie, tjilp, tjilp dan maar, hè.’

Wat het vogeltje krankjorum lijkt te vinden maar de vrouw heel gewoon.

 

 

In de supermarkt houdt een meisje in bedrijfskleding de wacht bij een stapel winkelmandjes. Achter haar een standaard met een rol papier en een fles ontsmettingsmiddel waar vrijwel niemand gebruik van maakt. Een vrouw vraagt het meisje of de mandjes schoon zijn.

‘Ja hoor, mevrouw.’

‘Dus ontsmet?’

‘Nee, dat moet u zelf doen.’

‘Oh, wat is dan het verschil tussen schoon en ontsmet?’

‘Nou, ze zijn toch niet vies.’

Hoofdschuddend pakt de vrouw een mandje.

 

 

Je wilt gaan koken maar de bel gaat. Je doet open. Op de galerij staat een oude man met een rollator. Je kent hem niet. Hij zegt de buurman te zijn en vraagt of je verstand van televisie hebt.

 

 

‘Wat is er dan?’

 

‘Ik heb alleen beeld, geen geluid.’

 

‘Ik loop wel even met u mee.’

 

Je pakt de huissleutels en sluit de deur achter je. Uiterst langzaam gaar hij je voor. Door het raam zie je vriendin A. zitten. Je zwaait naar haar en zij zwaait terug. Waarschijnlijk begrijpt ze wel dat je hulp is ingeroepen.

 

De deur van de buurman staat op een kier.

 

‘Ik ben een tijdje opgenomen geweest,’ mompelt hij terwijl hij zijn rollator moeizaam over de drempel duwt.

 

Vandaar dat je hem niet eerder hebt gezien. Je vraagt hem maar niet waarom en waar. In de gang staat een fiets maar fietsen zal hij niet meer kunnen. Jullie gaan de woonkamer in, die als schildersatelier blijkt te zijn ingericht.

 

‘Ah, u bent kunstenaar.’

 

‘Daar staat hij.’ zegt hij zonder erop in te gaan en knikt naar een tv met inderdaad wel beeld maar geen geluid.

 

Je vraagt of hij een afstandsbediening heeft.

 

‘Is dat zo’n ding daar?’

 

Hij wijst naar een met kwasten, tubes, potten, blikken en wat al niet meer overvolle tafel waarop je bij nadere beschouwing ook een afstandsbediening ziet liggen. Je pakt hem, drukt op volume+ en er is geluid.

 

 ‘Voor mekaar.’

 

Een van verrast in beschaamd overgaande blik alvorens hij je uitnodigt even te gaan zitten.

 

‘Nee, dank u, ik moet gaan koken.’

 

Bezwaard laat je hem achter. Kan de man zich zo nog wel alleen redden?

Later zie je hem in een filmpje op YouTube nog tamelijk vitaal artistiek bezig, maar dat was een paar jaar geleden.

 

 

 

Ze is oud en invalide. Regelmatig schuifelt ze achter haar rollator over de galerij om in beweging te blijven. Ze is altijd vriendelijk, heeft dezelfde voornaam als vriendin A. en is het eerste halfjaar dat jullie daar wonen de enige van de directe buren die jullie zien. De andere buren lijken zich schuil te houden.

 

Op een vrijdagavond gaat de bel en staat ze voor de deur. Op het blad van haar rollator een mini flesje witte wijn met een schroefdop en verscheidene kurkentrekkers. Ze zegt dat ze het flesje niet open krijgt en vraagt of jou dat misschien lukt.

 

Je pakt het flesje en draait de schroefdop met een beweging los. Ze slaakt een verrast kreetje, bedankt en vraagt je de groeten te doen aan vriendin A. Die naam is ook haar naam en dus makkelijk voor haar te onthouden. Geestelijk lijkt er trouwens niets mis met haar.

 

Je belooft het en wenst haar een prettige avond. Ze glimlacht en schuifelt achter haar rollator met kurkentrekkers en wijn terug naar haar woning.

 

 

 

 

 

Vriendin A. en jij komen terug van het boodschappen doen. Voor de deur van woonkazerne Stervenshove probeert een man in een elektrische rolstoel de automatische deur te openen met een sleutel. Toevallig komt de huismeester langs en zegt hem dat het vanuit een rolstoel met een sleutel niet lukt, dat hij een afstandsbediening nodig heeft.

 

‘Heb ik niet,’ zegt de man, ‘ik ben hier nieuw.’

 

Jij haalt jullie afstandsbediening te voorschijn en opent ter demonstratie de deur. De man knikt en de huismeester zegt hem dan dat hij een afstandsbediening kan aanvragen bij de woonstichting. Hij bedankt en wil een rondje maken om makkelijker naar binnen te kunnen rijden. Maar hij neemt de bocht te kort en kiepert met rolstoel en al om.

 

‘Oh nee, dat niet!’ roept hij geschrokken.

 

Ook jullie zijn geschrokken. De huismeester en jij gaan naar hem toe en overleggen hoe hem overeind te krijgen. De man is zeer zwaarlijvig en ligt met zijn benen nog in de rolstoel: of hij die eruit kan halen?

 

‘Nee, ik kan niks,’ antwoordt hij, ‘ik heb een dwarslaesie.’

 

Dan proberen jullie hem met rolstoel en al overeind te tillen. Wat net niet lukt doordat het voorwiel op het laatste moment wegdraait.

 

Vriendin A. staat naast de boodschappentrolley toe te kijken en zegt dat ze wil zitten. Je opent de inmiddels weer gesloten deur met de afstandbediening, zodat zij in de hal op een daar staande bank kan gaan zitten, en je zet de boodschappentrolley aan de kant.

 

Vanuit het gebouw komt een bejaard stel naar buiten. Als de vrouw ervan de man met zijn rolstoel ziet liggen, vraagt zij of er al een ziekenwagen is gebeld.

 

‘Nee,’ antwoordt de huismeester, ‘we proberen hem zelf overeind te krijgen.’

 

Waarna de man van het stel aanbiedt te helpen.

 

Alvorens weer aan de slag te gaan, vraag jij aan de liggende man of hij het voorwiel misschien kan blokkeren. Dat kan en doet hij. De huismeester zegt dat hij dat dan meteen had moeten doen. Ach ja.

 

Vervolgens met z’n drieën - twee oude mannen en ook de huismeester is niet meer zo piep - een nieuwe poging man en rolstoel overeind te krijgen. Dat lukt met de nodige moeite maar zonder rugblessures. Waarna jullie er ook nog in slagen de man weer recht in zijn rolstoel te zetten.

 

‘Woont u hier?’ vraagt de man van het echtpaar aan die in de rolstoel na het opgelucht uithijgen.

 

‘Ja, maar ik ben nieuw.’

 

‘Dus dan houden we dat gesodemieter,’ zegt de man van het echtpaar lachend en geeft hem een schouderklop: ‘Welkom man.’

 

 

 

Nieuwe reacties

21.09 | 18:09

Je ziet het zo voor je, 😀

...
21.09 | 16:11

Leuke observatie Coos!

...
22.09 | 19:28
HEELAL heeft ontvangen 5
22.09 | 19:27