SCHETSEN

Fragment VANUIT HET DUITSE DAL

Billos en Makien hebben in het Begijnhof de Citroën genomen en zijn ermee verdwaald in de stad, waardoor hun verhouding nog heviger op de proef werd gesteld dan de laatste tijd al het geval was en ze in een mokkend zwijgen vervielen.

          Maar op een uitvalsweg met aan weerszijden treurige, meedogenloos door de zon beschenen stadsperiferie, merkt Makien in een poging tot verzoening op, dat ze door Arman en Zwemmer toch al veel tijd hadden verloren. Die tijd stond in geen verhouding tot de tijd die ze door hun verdwalen hebben verspeeld, maar Billos knikt toegevend, wat haar de moed verschaft hem te vragen naar wat haar al sinds hun vertrek bezighoudt.

          ‘Nu wil ik toch wel eens weten wat je tegen Arman bij het weggaan zei.’

          Hij werpt een snelle blik naar haar opzij.

          ‘Dat het zo niet langer kan.’

          ‘Wat niet?’

          ‘Met Zwemmer.’

          ‘Wat bedoelde je daarmee?’

          ‘Dat hij moet worden uitgeschakeld.’

          Haar hart slaat op hol

          ‘Door Arman…?’

          ‘Door wie anders.’

          ‘En zou hij dat doen?’

          ‘Het was een bevel.’

          ‘Maar hij was er tegen.’

          ‘Ja, en jij kennelijk ook…’

          Ze knikt. Hij heeft het er vaak genoeg met haar over gehad, dat uitschakeling van kameraden die de strijd bewust of onbewust belemmeren ooit noodzakelijk zou kunnen zijn. En daar was ze het in theorie mee eens. Het leek haar logisch dat je geen strijd kunt voeren zonder hard te zijn. Maar toen Billos het eerder vandaag opperde ten opzichte van Zwemmer en Erena, verzette zich alles in haar daartegen, waardoor ze Arman steunde - die het er duidelijk ook moeilijk mee had - in de hoop dat Billos het als een inhoudelijke discussie zou beschouwen en het haar daarom niet kwalijk zou nemen. Maar nu dit weer! Heeft hij haar knikken gezien? Ze hoopt en vreest het. Ze kan zich er echter toch ook niet bij neerleggen.

          ‘En als hij het niet doet?’

          ‘Dan moeten we in de DDR met alle twee afrekenen.’

          Ze haalt diep adem en perst er dan uit: ‘Daar ben ik het niet mee eens.’

          Met een ruk kijkt hij naar haar opzij, waardoor de Citroën even een beetje slingert.

          ‘Pas op!’ roept ze geschrokken.

          ‘En pas jij op met wat je zegt!’

          ‘Dat doe ik, je had die opdracht niet mogen geven; Gij zult niet doden, weet je nog wel?’

          ‘Ik dacht dat we dat allang achter ons hadden gelaten.’

          ‘Jawel,’ antwoordt ze opgelucht omdat hij de discussie niet uit de weg gaat, ‘er kunnen doden vallen in de strijd, zoals Kartoesjka, maar nu heb je de opdracht gegeven een kameraad uit te schakelen.’

          ‘Dat is helaas noodzakelijk en daar hebben we het vaak genoeg over gehad.’

          ‘Kan wel zijn maar in dit geval vind ik het een opdracht tot moord.’

          ‘Laffe trut!’ Hij gromt van ergernis. ‘Als je nu terugkrabbelt dan…dan…!’

          Hij valt stil en zij zwijgt geschrokken: wat is er toch in hem gevaren door die rottige bankoverval; zou hij zelfs in staat zijn haar…? Ze voelt zich klein en rillerig. Zaten ze nog maar in het onderwijs, met in hun vrije tijd reisjes naar kameraden in het buitenland, meestal naar Duitsland. Sinds De Beweging is alles zo ingewikkeld geworden, en na die mislukte bankoverval, de dood van Kartoesjka helemaal.

          ‘Moord was natuurlijk bij wijze van spreken,’ bindt ze in, ‘ik wilde je laten nadenken.’

          ‘Ik heb nagedacht, ik weet waar ik mee bezig ben, en daarin zou je me moeten steunen.’

          Ze voelt tranen branden.

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

21.09 | 18:09

Je ziet het zo voor je, 😀

...
21.09 | 16:11

Leuke observatie Coos!

...
22.09 | 19:28
HEELAL heeft ontvangen 5
22.09 | 19:27
Je vindt deze pagina leuk