SCHETSEN

EEN PRACHTIG LEVEN

Vriendin A. krijgt niet meer alle therapieën thuis. Sinds een paar weken lopen we voor haar fysiotherapie op dinsdagochtend samen naar revalidatiecentrum Sint Jacob, en dat gaat haar al heel goed af. Maar de eerste keer wilde ze, overmoedig geworden, na de vermoeienis van de therapie ook weer lopend terug. En dat viel haar toch behoorlijk tegen. Ze liep langzamer en langzamer en kwam uitgeput thuis.

 

In het vervolg toch maar met de tram terug. Tenminste, voor zo ver mogelijk. Het in- en uitstappen is nog wat riskant, maar tot nu toe verliep dat zonder vallen. Laatst was er echter ergens een ongeluk gebeurd, waardoor de tram moest worden omgeleid, wat we pas hoorden toen we voor Sint Jacob waren ingestapt. We konden op het Weesperplein overstappen op de metro, maar vriendin A. zag daar tegenop vanwege de stations: de trappen, roltrappen of liften. Daarom stapten we in de Roeterstraat al weer uit en moesten toen toch nog bijna de hele afstand lopen. Voor iemand in goede doen is het een afstand van niets, maar voor vriendin A. was het na haar therapie toch weer een opgave. Hoewel het haar toch ook al duidelijk beter afging dan die eerste keer.

 

We zorgen er altijd voor dat ze in Sint Jacob nog zo’n tien minuten heeft om te rusten voordat de therapie begint. We gaan dan in de ontvangsthal zitten, en nog steeds zien we daar patiënten die er ook al waren toen vriendin A. er verbleef, maar er zijn natuurlijke ook nieuwe, ons onbekende patiënten.

 

Zoals de van top tot teen grijzige man die laatst, met een elleboog op de tafel leunend en zijn hoofd met een vuist ondersteunend, somber voor zich uit zat te staren aan de tafel naast ons. En ook de forse man in een rolstoel die op een gegeven moment om een praatje verlegen tegenover hem parkeerde.

‘Zo, jij zit daar goed, hè.’

Geen reactie.

‘Je hebt het mooi voor elkaar toch zo.’

Geen reactie.

‘Volgens mij heb jij een prachtig leven.’

Geen reactie.

‘Nee, volgens mij heb jij het helemaal niet slecht.’

Geen reactie.

Als om hulp zoekend keek de forse man om zich heen.

‘Nou jongen, ik ga weer eens, prettige dag verder.’

Hij draaide zijn rolstoel en ging elders op zoek naar vertier. De van top tot teen grijzige man wekte de indruk hem niet eens te hebben opgemerkt, bleef zitten zoals hij zat, als een troosteloze variant van Rodin’s Le penseur.

 

Tijdens vriendin A.’s therapie-uur wandel ik naar café Koosje om er koffie te drinken en te lezen: Coos bij Koosje. Het is een aangenaam bruin café en het daglicht valt er mooi binnen. De tijd in de gaten houdend omdat ik straks vriendin A. weer moet ophalen, lees ik er, af en toe onderbroken voor een slok koffie of even naar buiten staren over het kruispunt Plantage Middenlaan/ Plantage Kerklaan, op mijn e-reader. Zo maakt Patrick Modiano me gelukkig door me via zijn romanfiguren door Parijs te leiden. Vriendin A. en ik houden van die stad, gingen er voordat het noodlot toesloeg ieder jaar heen. Dat zal er wel niet meer van komen.

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

22.06 | 16:31

het onttorrt me Coos

...
30.06 | 14:37
KORT DOOR DE BOCHT heeft ontvangen 4
26.06 | 16:38
LIEFDESLIED/ VOLDOENDE heeft ontvangen 4
16.06 | 17:37
POËZIE heeft ontvangen 9
Je vindt deze pagina leuk