SCHETSEN

TEST

Na fysiotherapie krijgt vriendin A. nu ook logopedie niet meer thuis maar in Sint Jacob, het revalidatiecentrum waar ze na haar herseninfarct negen weken was opgenomen. En omdat twee therapieën na elkaar te vermoeiend zijn, gaan we daar in het vervolg op dinsdag- en woensdagochtend naartoe. Alleen zou ze het waarschijnlijk ook al wel redden, maar dat vindt ze nog eng en ik loop graag met haar mee. Terug gaan we meestal trouwens grotendeels met de tram. Maar de dagen dat ze niet naar een therapie moet, maken we vrijwel altijd samen een wandeling door haar buurt. Daar en in de aanpalende Plantagebuurt is het doorgaans goed toeven. Al schrijnt er voor hen die weten ook nog altijd dat verleden, waarvan onder andere de Hebreeuwse teksten op de gevels van sommige gebouwen, de synagogen, het Joods Historisch Museum, de Hollandsche Schouwburg en het Verzetsmuseum getuigen.

 

De eerste keer dat we ook op woensdagochtend naar Sint Jacob moeten, zal vriendin A. daar de uitslag krijgen van een afasietest die ze een week eerder heeft ondergaan. Ze is er gespannen door, want als zou blijken dat ze niet is vooruitgegaan, zou dat een grote teleurstelling voor haar zijn. Maar dat verwachten we toch eigenlijk niet.

 

De wandeling naar Sint Jacob is geen straf. Het is fris maar zonnig weer en de plantagebuurt ligt er bekoorlijk bij. Ik ben van plan, zoals ik al gewoon ben te doen op de dinsdagochtenden, tijdens het uur van vriendin A.’s therapie naar het nabij gelegen café Koosje te gaan en haar daarna weer op te halen. Maar als we in Sint Jacob de therapeute en stagiaire ontmoeten, nodigen die mij uit bij het onderhoud aanwezig te zijn, en dat vind ik een goed idee.

 

Omdat de ruimten beneden bezet zijn, gaan we naar boven, naar de afdeling waar vriendin A. negen weken heeft verbleven. Door de spanning kijkt ze er nauwelijks om zich heen. Maar een mannelijke verpleegkundige herkent en begroet haar. Hij weet nog in welke kamer ze heeft verbleven, maar haar naam weet hij niet meer, waar we hem goedmoedig mee plagen.

 

Dan installeren we ons in een kamer waar we vroeger ook al eens een gesprek met de logopediste hebben gehad. Maar deze keer doet vooralsnog de stagiaire het woord. Vriendin A.’s hoofd loopt rood aan, wat naast de spanning waarschijnlijk ook wordt veroorzaakt door de benauwde atmosfeer in de kamer. Maar de grafieken laten zien dat ze op alle punten - op sommige wat meer dan op andere - duidelijke vorderingen heeft gemaakt ten opzichte van dezelfde test een halfjaar geleden. Uitslagen die overeenkomen met mijn indruk van haar toestand.

 

Na nog het een en ander te hebben besproken en nieuwe afspraken te hebben gemaakt, waarbij dan ook de therapeute zelf actief betrokken is, nemen we afscheid. En als we daarna over de afdeling naar de liften lopen, heeft vriendin A. wel degelijk belangstelling voor de omgeving, stelt ze vast dat er op de patiënten na niets is veranderd. Wat zou er ook op de patiënten na moeten veranderen tot de boel daar wordt opgeheven en afgebroken? Want dat is wat staat te gebeuren.

 

Bij de liften haalt een vrouwelijke verpleegkundige ons in. Ze heeft vriendin A. herkend en vraagt hoe het met haar gaat. Daar kunnen we niet anders dan positief over zijn, wat haar deugd doet. Een erg aardige vrouw, dat vonden we al tijdens vriendin A.’s verblijf daar.

 

Om de uitslag te vieren gaan we deze keer samen naar café Koosje en doen er ons te goed aan koffie met gebak, waarna we door de zonovergoten stad terug naar huis wandelen. Niks tram! Fier loopt vriendin A. mee terug, nog wel met een stok, maar het gaat toch duidelijk vooruit met haar.

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

08.07 | 23:04
KATHAAR heeft ontvangen 4
30.06 | 14:37
KORT DOOR DE BOCHT heeft ontvangen 4
26.06 | 16:38
LIEFDESLIED/ VOLDOENDE heeft ontvangen 4
16.06 | 17:37
POËZIE heeft ontvangen 9
Je vindt deze pagina leuk