SCHETSEN

STRANDDAG

We zitten op het terras van strandpaviljoen Zuidpier te IJmuiden. Voor het eerst na haar herseninfarct heeft vriendin A. het aangedurfd met het openbaarvervoer Amsterdam te verlaten. In de stad reist ze al regelmatig met bus en tram. Wel altijd met mij, alleen vindt ze het nog te riskant in verband met het eventueel abrupt optrekken of stoppen als ze nog niet of niet meer zit. Maar vandaag zijn we met de tram naar de Marnixstraat en van het busstation daar met de streekbus naar IJmuiden gegaan.

 

Ze heeft het een paar dagen geleden zelf voorgesteld. Vanochtend zag ze het echter somber in omdat het bewolkt was. Maar de weersberichten gaven aan dat het aan de kust zonnig zou zijn en daar had ik vertrouwen in. Uit ervaring weet ik dat de duinen vaak een grens vormen tussen twee weerssoorten. We besloten het er op te wagen.

 

En terecht, als we landinwaarts kijken zien we nog steeds veel wolken, maar boven het strand en de zee is het strakblauw. Velen hebben zich kennelijk laten afschrikken door die bewolking, want ondanks de vakantietijd is het rustig op het terras en strand.

 

Direct na onze aankomst zaten we hier ook al. We dronken er koffie en aten een broodje. Daarna wilde ik zwemmen en besloot vriendin A. met me mee het strand op te gaan. Moedig zeulde ze met steun van haar stok naast me voort tot we niet ver van het water een ondiepe kuil vonden. Op de rand daarvan en met haar benen erin kon ze redelijk zitten. Dankbaar vroeg zich af welke Duitser die kuil voor haar had gegraven.

 

Ik kleedde mij uit en ging het water in. De temperatuur ervan was aangenaam als betrof het de Middellandse zee. Ik voelde me een dolfijn. Af en toe staarde ik vanuit die tamme zomerzee onder de bleekblauwe hemel over het schaars bevolkte strand naar de grijsgroen gehelmde duinenrij die naar ik wist een erotisch geurend landschap voor me verborgen hield dat de deining van de zee gestold en groen lijkt te weerspiegelen: waar de meeuwen schreeuwen, waar de golven slaan, daar ben ik geboren, daar kom ik vandaan. Weliswaar vielen er hier tijdens mijn geboorte ook bommen en floten er kogels, maar dat stoorde me nu evenmin als de nog altijd in de verte boven het land hangende, overwegend witte wolkenformaties.

 

Terug bij vriendin A. liet ik me opdrogen alvorens me aan te kleden en met haar terug te gaan naar het terras van paviljoen Zuidpier voor een vismaaltijd met uitzicht op het steeds stillere strand, de schittering van de zon op de zee en de vertrekkende en aankomende schepen tussen de pieren.

 

Ik doe me erbij te goed aan droge witte wijn, vriendin A. houdt het bij mineraalwater. Rondom het geroezemoes van de andere gasten, waaruit zich flarden van een gesprek losmaken. Een gezelschap aan een tafel verderop dat zich vermaakt met onmiskenbaar Amsterdamse tongval en ongeremdheid. Maar meer vermakelijk dan storend. Herhaaldelijk valt de een de ander in de reden en probeert de ander het woord terug te krijgen met: ‘luister, nee, luister nou!’ En een gegeven moment horen we een van de mannen zeggen: ‘Zij is toen van driehoog uit het raam gelazerd.’ De anderen reageren met sensatiebeluste geschoktheid. ‘Oh, wisten jullie dat niet,’ vervolgt de man, ‘zit hij binnen, gaat de bel, doet ie open, legt ze wijf zwaargewond op de stoep.’ Waarna het vervolg weer wordt overstemd door het geroezemoes van de andere gasten, zodat we het moeten doen met een openeinde.

 

Na het eten help ik vriendin A., met een groet aan Cornelis Vreeswijk, de duinbult over naar de bushalte. Het elektronische bord daar geeft aan dat de bus naar Amsterdam over tien minuten gaat. Maar als hij er is, blijkt hij op dat tijdstip maar tot het Pontplein te gaan. We moeten een halfuur wachten. Grapje van Connexxion.

 

Ik haal ijsjes bij een cafetaria aan de Kennemerboulevard. Naast elkaar op het bankje in de abri gezeten likken en slurpen we ze weg. Voor ons de jachthaven en in de verte de kleine vuurtoren en de hoogovens. Daarboven nog steeds wolken, hier nog steeds zon. Na zonsondergang besluipt me in IJmuiden nog altijd vaak de herinnering aan de eenzaamheid van mijn tienertijd. Maar de volgende bus brengt ons ruim voordat het zo ver is terug naar Amsterdam.

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

22.06 | 16:31

het onttorrt me Coos

...
30.06 | 14:37
KORT DOOR DE BOCHT heeft ontvangen 4
26.06 | 16:38
LIEFDESLIED/ VOLDOENDE heeft ontvangen 4
16.06 | 17:37
POËZIE heeft ontvangen 9
Je vindt deze pagina leuk