SCHETSEN

VERLICHTING

Vriendin A’s aanrechtverlichting heeft het begeven, een eenvoudig bij IKEA aangeschaft systeem. We willen het vervangen door zo’n zelfde systeem, maar op de website van het warenhuis wordt het niet meer aangeboden. In de hoop dat het in de vestiging te Amsterdam-Zuidoost nog wel te krijgen is, besluiten we daar naartoe te gaan.

 

In metrostation Waterlooplein wil vriendin A. voor het eerst sinds haar herseninfarct over de trap naar beneden in plaats van met de lift. Ze vindt dat ze er aan toe is. Tijdens het afdalen houd ik haar angstvallig in de gaten, klaar om in te grijpen, maar ze brengt het er goed af.

 

Het GVB rijdt op de metrolijnen naar het zuidoosten van de stad sinds enige tijd met nieuw treinen. Ze zien er goed uit, zijn lang en vanbinnen ononderbroken toegankelijk. Goede informatie via de geluidsinstallatie en e-schermen. De banken staan in de lengterichting langs de zijwanden, zodat je zittend dus zijdelings wordt vervoerd, wat vriendin A. onprettig vindt maar voor mij geen probleem is.

 

Uitgestapt op het bovengrondse metrostation Bullewijk, wil vriendin A. ook daar over de trappen naar beneden. En ook daar gaat het haar goed af. Waarna zij, voor de zekerheid nog altijd met een stok, kwiek naast me voortstapt door die altijd als bevroren kantorenwijk. De koude wind belaagt ons er fanatieker dan in de binnenstad. De temperatuur is rond het vriespunt, maar door die wind voelt het kouder aan, en zeker daar.

 

Bij het IKEA gebouw slechts hier een daar een smal voetpad langs een donker gapende parkeergarage. Het schreeuwt er dat voetgangers niet tot de doelgroep behoren. Eenmaal binnen volgen we braaf de aangegeven route. Die is lang. We zeulen voort. Waar is de afdeling verlichting ook weer? Bij het restaurant aangekomen, blijken we naar beneden te moeten. Dat is waar ook.

 

Om vriendin A. te sparen, stel ik voor dat zij even gaat zitten terwijl ik beneden op verkenning ga. Dat vindt ze goed. Ik daal af en zoek. De afdeling verlichting blijkt verder weg en groter te zijn dan ik me herinnerde. Eindelijk ter plaatse vind ik in de gauwigheid ons systeem niet. Door al die lampen zie ik het licht niet meer.

 

Omdat ik vriendin A. niet te lang alleen wil laten ga ik gauw terug. Eerst maar lunchen en daarna met haar samen beter zoeken. Maar ik verdwaal, vraag een medewerker naar de trap, vind die ondanks zijn aanwijzingen niet, vraag het een andere medewerker, vind hem ook door haar aanwijzingen niet, vraag het bezweet en waarschijnlijk paniekerig aan weer een andere medewerker, een jongeman die ik zie denken: acht die ouwe man, ik zal maar even met hem mee lopen. En dat doet hij. Ik bedank hem en ga naar boven, waar vriendin A. rustig als altijd op me zit te wachten zoals ik haar heb achtergelaten.

 

Ik doe haar verslag. Ze neemt het voor kennisgeving aan. We halen broodjes en koffie. In tegenstelling tot in de winkelruimten is het in het restaurant druk: schreeuwende, huilende en krijsende kinderen. Als we een plek hebben gevonden, wens ik die hele kolere keet naar de hel. Maar vriendin A. vindt dat ik het gezellig moet houden en daar heeft ze gelijk in. De knop moet om, wat me moeizaam lukt.

 

Na de lunch vinden we ook samen het gewenste systeem niet. We vragen ernaar aan een medewerkster. Het blijkt inderdaad niet meer in het assortiment te zitten. Ze raadt ons een ander, ook tamelijk eenvoudig systeem aan. Hoewel dat ongeveer drie keer zo duur is als het vorige nemen we het maar, want we moeten toch wat. Als we het hebben afgerekend, zien we bij de in/uitgang dat we via een soort officiële sluipweg vrijwel rechtstreeks naar de afdeling verlichting hadden gekund, maar dat is mosterd na de maaltijd.

 

Buiten ontdek ik dat de RAI, mijn voormalige werkgever, tegenwoordig naast het IKEA gebouw een parkeerterrein heeft. In de verte ontwaar ik daarop ex-collega’s, maar wij hebben het gehad en lopen door. Minder fit dan op de heenweg, hebben we meer last van de kou. In het metrostation wil vriendin A. nu wel met de lift. Gelukkig komt de trein snel, weer zo’n mooie nieuwe. In station Waterlooplein nemen we ook de lift, en dan nog even doorzetten naar vriendin A’s woning.

 

Het heeft geen zin meer nog naar mijn huis te fietsen om gaan werken, zoals ik normaal ’s middags doe. Ik zou dan na korte tijd al weer terug moeten om voor ons te koken. Na even te hebben gerust, besluit ik meteen maar aan de slag te gaan met de nieuwe verlichting. Eerst verwijder ik het oude systeem. Als ik daarna het nieuwe heb uitgepakt, begrijp ik niet veel van de montageaanwijzingen. Maar het wijst zich min of meer vanzelf en lukt zonder problemen. Het resultaat ziet er fraai uit en geeft goed licht, vindt ook vriendin A. Heb ik me onaardig uitgelaten over IKEA? Kan ik me niets van herinneren.

 

 

Foto GVB

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

Gisteren | 18:09

Je ziet het zo voor je, 😀

...
Gisteren | 16:11

Leuke observatie Coos!

...
Gisteren | 21:05
SIJZIE heeft ontvangen 3
16.09 | 14:06
WILLENS EN WETENS heeft ontvangen 4
Je vindt deze pagina leuk