SCHETSEN

WERKPLEK 1

Met G. naar Porgy and Bess. Ze heeft me telefonisch gevraagd hoe ze van stationRai bij het RAI Theater komt. Dat heb ik haar uitgelegd, maar zelf ga ik ook via dat station en besluit daar op haar te wachten in de veronderstelling dat zij van haar woning in Amsterdam-West zal komen en er nog niet is, want ik ben vroeg. Maar als er twee metrotreinen uit die richting zijn gepasseerd zonder dat zij is verschenen, houd ik het voor gezien. Een koude wind blaast door het station, ik kan beter in de Rai op haar wachten.

 

Misschien heb ik mijn aankomst daar onbewust om een andere reden nog wat uitgesteld. Toen G. voorstelde naar Porgy and Bess te gaan twijfelde ik, niet vanwege die opera, want die wil ik ook graag zien, maar vanwege de locatie. Het Rai congrescentrum en theater was jarenlang mijn werkplek en hoewel ik er inmiddels al zo’n zes jaar weg ben, betwijfelde ik of het wel een ontspannen avond voor me zou worden. Desalniettemin kocht ik via de computer kaarten en had vervolgens een paar nachten dromen waarin ik op plekken in de Rai moest werken waar ik heg noch steg wist. Het kat in een vreemd pakhuis gevoel dat me daar eigenlijk nooit heeft verlaten. Waar wel trouwens?

 

Bij mij tandarts ga ik meestal rustiger naar binnen dan nu bij mijn voormalige werkplek. En dan sms’t G. me dat ze al in de foyer is. Ik denk dat ze de lobby bedoelt, want voor de foyer moest ze langs de kaartcontrole en de kaarten heb ik. Maar ik zie haar nergens. Wel de theatermanager, die me verrast begroet. Ik vertel haar dat ik een vriendin zoek met een pols in het gips. G. heeft onlangs een fietsongeluk gehad en daarbij haar pols gebroken. We kijken nu beiden, maar de theatermanager ziet geen gipspols en ik zie nog steeds geen G.

 

Ik bel haar en dan blijkt zij toch al wel in de foyer te zijn. Ze is bij een vriendin buiten Amsterdam op visite geweest en met de trein gekomen. Ze was nog vroeger in de Rai dan ik en mocht alvast verder om haar jas af te geven, naar de wc te gaan en met een drankje op me te wachten. Er weer eens aan herinnerd dat Nederland groter is dan alleen Amsterdam, passeer ik de kaartcontrole. G staat me op te wachten. De controleuse wijst me waar de garderobe is. Vriendelijk van haar, maar dat wist ik al.

 

Na de begroeting biedt G. aan mijn tas over te nemen, zodat ik mijn handen vrij heb om mijn jas af te gaan geven, maar ik wil mijn tas ook afgeven en neem hem mee. Tot straks. G. zegt op me te zullen wachten waar ze staat. Ik ga de trap af naar het souterrain, zet mijn tas op het schap onder de spiegels tegenover de garderobe, haal er mijn telefoon uit en doe hem in een zak van mijn colbert: tijdens de voorstelling moet hij helemaal uitgeschakeld zijn. Er voor, in de pauze en na afloop wil ik hem echter paraat hebben, want vriendin A. heeft een alarminstallatie waarmee ze een centrale kan waarschuwen als er iets mis met haar is en dan moet die centrale mij zo snel mogelijk kunnen bereiken. Hoewel de kans dat er iets misgaat niet zo groot meer lijkt als kort na haar herseninfarct, wil ik er toch zorgvuldig mee om blijven gaan, want voor haar infarct leek de kans op misgaan ook niet groot en ging het dat plotseling toch wel.

 

Ik sluit me aan bij de rij voor de garderobe, geef als ik aan de beurt ben mijn jas en tas af en ga terug naar boven. G staat niet meer waar ze stond. Na wat zoeken vind ik haar in een zijvleugel van de foyer met een glas wijn aan een statafel. Ik wil haar laten zien waar we straks zitten, maar ik kan de kaarten niet meer vinden. Heb ik die misschien aan haar gegeven? Zij zegt van niet. Dan zal ik ze weer in mijn tas hebben gedaan en moet ik terug naar de garderobe, want uit mijn hoofd weet ik niet waar onze plaatsen in de zaal zijn: verdomme!

 

Opnieuw in de rij voor de garderobe, wacht ik ongedurig op mijn beurt en vertel dan zo rustig mogelijk aan de dienstdoende jongeman wat het probleem is. Hij geeft me mijn tas terug. Ik zoek, vind geen kaarten, maar wel de door mij uitgedraaide bevestiging van aankoop. Misschien heb ik ze in een jaszak gestoken? Ik lever mijn tas in en vraag om mijn jas. Ondanks de drukte en dat ik niet alleen voor mijzelf een lastpak zal zijn, blijft de jongeman uiterst vriendelijk. Maar ook in mijn jaszakken zitten de kaarten niet.

 

 

Wordt vervolgt

foto Amsterdam Rai

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

22.06 | 16:31

het onttorrt me Coos

...
30.06 | 14:37
KORT DOOR DE BOCHT heeft ontvangen 4
26.06 | 16:38
LIEFDESLIED/ VOLDOENDE heeft ontvangen 4
16.06 | 17:37
POËZIE heeft ontvangen 9
Je vindt deze pagina leuk