SCHETSEN

WERKPLEK 2 (slot)

Terug van de garderobe bij G. vraag ik haar, ietwat beschuldigend omdat ik nu vermoed de kaarten tijdens de begroeting aan haar te hebben gegeven, of ze misschien zo vriendelijk wil zijn even in haar tas te kijken. Afwijzend zegt ze haar tas helemaal niet open te hebben gehad, maar voor de vorm kijkt ze toch even. Geen kaarten. Ze veronderstelt dat ik die helemaal niet had, dat ik met de aankoopbevestiging naar de kassa had gemoeten om hem in te wisselen voor kaarten. Maar dat is niet zo, ik heb ze uitgedraaid en moeten tonen bij de doorgang naar de foyer. Maar nu zijn ze dus weg. Er zit niets anders op dan bij de kassa te gaan vragen of ze nieuwe voor me kunnen en willen uitdraaien.

 

Daar voor staan toevallig twee ex-collega’s. Ze vinden het leuk me te zien en zijn in voor een praatje, maar daarvoor ben ik te gespannen. Ik leg de caissière mijn probleem voor en geef haar de aankoopbevestiging. Ze raadpleegt de computer, vindt na wat zoeken mijn aankoop en draait nieuwe kaarten uit. Schertsend maant ze me die ook niet weer weg te maken. Nee mevrouw.

 

Opgelucht ga ik terug naar G. en verontschuldig me. Ze biedt me de rest van haar wijn aan om te kalmeren. Een paar slokken. Daarna gaan we de zaal in, zoeken onze plaatsen op en strijken neer. Naast ons zit een ouder stel waarvan de vrouw vraagt of ik Coos ben. Verbaasd bevestig ik dat. Ze hebben onze kaarten gevonden. Nog verbaasder vraag ik waar dan. Beneden bij de garderobe op de vloer, ze hebben ze op het schap bij de spiegels gelegd, vonden het toevallig dat ze juist voor de plaatsen naast die van hen waren. Dat vinden wij ook. De man vraagt of ik nu nieuwe heb moeten kopen. Luchtig alsof ik me geen moment zorgen heb gemaakt, antwoord ik gewoon nieuwe te hebben laten uitdraaien. Waarop G. fijntjes opmerkt dat ik ze dus verloren moet hebben en haar toch maar mooi even de schuld gaf. Vergoelijkend voegt ze er dan aan toe dat het zo nu eenmaal gaat. Wat ik deemoedig beaam en waarom het stel moet lachen. Dat komt me trouwens vaag bekend voor, vooral de man, van wie ik vermoed dat hij een oud collega is, maar dan wel van lang geleden.

 

Als de voorstelling begint vloeit de spanning snel uit me weg. Wat waren de gebroeders Gershwin, vooral George, toch geweldenaren en wat wordt hun werk door die Amerikanen op het podium en in de orkestbak fantastisch gebracht! George Gershwin heeft destijds bedongen dat de opera, op een paar kleine spreekrollen na, alleen door donkere artiesten mag worden vertolkt, wat door de Gershwin foundation terecht wordt gehandhaafd.

 

In de pauze is het voor de bars zo druk dat we pas wijn hebben bemachtigd als de pauze al bijna voorbij is, waardoor we er slechts een paar slokken van kunnen drinken. Maar het vervolg van de voorstelling doet ook dat vergeten. En na afloop, onder de indruk, willen we met nieuwe wijn de schade inhalen. Het is echter al over elven, er is nog wel een bar open, maar het publiek vertrekt in groten getale, waardoor we even twijfelen alvorens het toch maar te doen.

 

We nemen ermee plaats aan een tafel en praten en drinken. Al spoedig is de foyer op het personeel na verlaten. Dat maakt me onrustig, voert me terug naar mijn verleden daar. In de wetenschap dat mijn tas en onze jassen bij de receptie zullen worden afgegeven als ze niet tijdig worden opgehaald, ga ik op weg om dat te voorkomen. Maar als ik de trap heb bereikt, komen de jongelui van de garderobe er al mee naar boven. Lachend nemen ze de bonnetjes in ontvangst en geven ze de lading aan mij over, waarmee ik terugga naar G.

 

Eigenlijk wil ik nu zo gauw mogelijk weg. Achteraf bezien was het toch beter geweest hier geen wijn meer te nemen. Maar nu hebben we die nog niet op en lijkt G. zich wel op haar gemak te voelen, waardoor ik probeer niets te laten merken. Als wat later echter de schoonmakers al verschijnen, stel ik toch maar voor op te stappen en dan vindt ook G. het welletjes geweest.

 

Ze wil een taxi nemen. Die staan er niet meer. Theatermanager S. biedt aan er een te bellen, maar dat vinden we niet nodig. Misschien kunnen we er een aanhouden op het Europaplein. Zo niet dan nemen we de metro. En daar draait het op uit. Wel even doorzetten, want gezellig is het gebied tussen de RAI en het gelijknamige station overdag al niet, laat staan ’s avonds laat. Volgende keer hopelijk een voor mij vrijblijvender locatie, het liefst in de binnenstad, maar de genoten voorstelling vergoedt veel.

 

 

Foto Amsterdam Rai 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

21.09 | 18:09

Je ziet het zo voor je, 😀

...
21.09 | 16:11

Leuke observatie Coos!

...
22.09 | 19:28
HEELAL heeft ontvangen 5
22.09 | 19:27
Je vindt deze pagina leuk