SCHETSEN

GEVALLEN BEJAARDEN

 

Vriendin A. en ik zijn op de Manuscripta, de jaarlijkse opening van het boekenseizoen in het Cultuurpark Westergasfabriek te Amsterdam. In afwachting van een lezing gaan we iets drinken op een van de terrassen. Er staan van die houten tafels met banken er aan vast. Aan een ervan is nog plaats voor twee personen. Vriendin A. weet zonder probleem aan te schuiven. Voor mijn lange benen blijkt de afstand tussen bank en tafel echter aan de korte kant. Ik probeer na het neerkomen iets ruimer gaan zitten, glij daardoor van de bank en val achterover op het plaveisel, met mijn benen nog over de bank.

 

Schrik bij de tafelgenoten. Een jonge vrouw wil mij overeind helpen. Dat is mijn eer te na, ik doe het zelf. Vriendin A. vraagt bezorgd of ik me heb bezeerd. Ik zeg van niet. De vrouw die me overeind wilde helpen, wrijft me over mijn rug - troostend of reinigend, dat is me niet duidelijk - en zegt dat ik elegant viel, dat ik voor een senior een goede valtechniek heb. Dank u! Van de schrik bekomen wordt er gelachen.

 

Maar vriendin A. koestert toch ook wel wat leedvermaak. Nu ben ik het een keer. In het Teylers Museum in Haarlem wilden we eens een film over de tentoonstelling die er was bekijken. Ik vond zonder probleem een vrije stoel in het donkere filmzaaltje maar de stoel waarop zij terecht dacht te komen bleek te ontbreken. Ze viel achterover op de vloer. Schrik natuurlijk, en een niet begrijpend, verstoord publiek. Maar het ontbreken van een stoel in een rij in een donkere filmzaal - er kon voortdurend vrij in en uit worden gelopen - was eigenlijk misdadig. Gelukkig had ook Vriendin A. zich toen niet echt bezeerd, kreeg ze later alleen last van spierpijn.

 

En dat is ook bij mij na een tijdje het geval, spierpijn in mijn rug en kont. Overigens schijn ik op de Manuscripta als stuntelende bejaarde te moeten figureren.Verleden jaar was ik er alleeen en wilde ik een lezing bijwonen waarvan de zaal, naar werd meegedeeld, vol was.  Maar toen ik teleurgesteld mijn geluk elders wilde gaan beproeven, kwam een man van de organisatie zeggen dat er toch nog drie vrije plaatsen waren gevonden en mochten een aanvankelijk ook teleurgesteld echtpaar en ik alsnog naar binnen.

 

Daar was het licht al gedimd en zag ik met mijn door het zonlicht nog gekleurde brillenglazen vrijwel niets. De man van de organisatie voerde ons een tribune op en wees waar ongeveer de vrije plaatsen waren. Ik schoof een rij in, naar even later bleek de rij met twee vrije stoelen, die met één vrije stoel lag hoger. Voordat ik echter tot die conclusie had kunnen komen, riep de man van het echtpaar alsof ik iets vreselijks van plan was: ‘Meneer, meneer, wat gaat u doen?’

‘Pissen, nou goed!’ snauwde ik hem toe.

Maar mijn ergernis gold ook mijzelf.

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

22.06 | 16:31

het onttorrt me Coos

...
30.06 | 14:37
KORT DOOR DE BOCHT heeft ontvangen 4
26.06 | 16:38
LIEFDESLIED/ VOLDOENDE heeft ontvangen 4
16.06 | 17:37
POËZIE heeft ontvangen 9
Je vindt deze pagina leuk