SCHETSEN

VERONTVOERD 1,2 en 3

 

1

 

Er moeten een klaptafel, een krukje en twee zijpanelen van een kast heen en weer tussen twee woningen. De afstand is niet groot maar zowel de klaptafel met het krukje als de twee kastpanelen zijn toch te zwaar om ze over die afstand te sjouwen. En omdat je zelf geen geschikt vervoermiddel hebt, moet er een koerier aan te pas komen. Je boekt er een via het internet. De site voorziet echter wel in een reservering voor vervoer van het ene naar het andere adres maar niet visa versa. Daarom besluit je het als één rit te boeken.

 

Op de gereserveerde dag zou je van te voren nog even worden opgebeld. Maar op de besproken tijd wordt er aangebeld zonder dat er is opgebeld. Je zegt door de hallofoon dat je eraan komt en gaat met de tafel en het krukje naar beneden. In de hal staan twee jongens in witte schilderskleding die de koeriers blijken te zijn. Maar twee, je hebt geen extra hulp geboekt. Nee, dat kwam zo uit door de vorige rit.

 

Goed, je legt ze uit wat de bedoeling is, dat het eigenlijk om twee ritten gaat, heen en terug, maar dat je dat niet op de site hebt kunnen aangeven. Oh, maar dan moet je helaas wel extra betalen, de vorige rit zat ook al zo tegen, daarvoor hadden ze eerst een tafel moeten demonteren voordat hij in hun busje paste. En hoeveel willen ze dan extra? Twintig euro. Twintig euro voor dat afstandje van niks! Ja, maar het kost toch extra tijd.

 

Je hebt al via de site betaald maar je wilt van de klus af en haalt berustend je schouders op. Waarom hebben ze trouwens niet eerst even opgebeld dat ze eraan kwamen, dan had je met de tafel en het krukje klaar kunnen staan. Nou, ze hadden gedacht dat het om een beneden woning ging. En waarom dan wel? Omdat er stond dat ze niet hoefden helpen sjouwen. 

 

Buiten staat een vrachtbusje van een schildersbedrijf en het regent. Jullie zijn dus schilders? Ja, maar door de regen kunnen ze niet buiten werken en daarom rijden ze koeriersdiensten om toch nog wat te verdienen. Verstandig.

 

De klaptafel en het krukje worden ingeladen. Maar hoe moet jij nu mee? Voorin is maar plek voor twee en door de regen heb je weinig zin om op de fiets te gaan. Ze stellen voor dat je in de laadruimte bij je spullen gaat zitten. Het is niet voor lang en ze beloven voorzichtig te zullen rijden. Vooruit dan maar. Je kruipt in de laadruimte. Ze sluiten de deur en dan is het pikdonker. Het bezorgt je een claustrofobisch gevoel. Geen paniek alsjeblieft!

 

De regen ratelt verbeten op het dak. Er wordt gestart en weggereden. Je houdt je vast aan de klaptafel, maar die verschuift evenals het krukje bij iedere bocht en elke keer als er wordt geremd of opgetrokken. Jij dus ook, en ondanks dat je de route erg goed kent, heb je algauw geen idee meer waar je bent. Ja, in de laadruimte van een vrachtbusje. En het verblijf daarin lijkt je veel langer te duren dan nodig is. Rijden ze zo om of word je ontvoerd? Waar ben je verdomme aan begonnen, je wilt eruit!

 

2

 

De wagen stopt en de motor wordt uitgeschakeld, kennelijk is de bestemming bereikt, maar welke? Het slaan van portieren, stemmen, voetstappen. Jouw deuren worden geopend en daar zijn ze weer, de schilderkoeriers. Alles goed? Ja hoor. Een beetje stram en duizelig kruip je uit de wagen. Het regent bijna niet meer.

 

De jongens laden de tafel en het krukje uit. Je zegt dat ze beter naar de andere kant van het gebouw kunnen rijden, daar is een luik waardoor je straks de panelen vanuit de gang met de bergingen naar buiten kunt schuiven. Ze zullen het doen maar eerst lopen ze even met je mee om de tafel en het krukje te sjouwen.

 

Het gebouw en de toegangspoort naar het plein waar je al heel lang een woning hebt. Maar er is iets vreemds. Je herkent het gebouw, de poort en het binnenplein terwijl je tegelijk niet goed weet waar je bent, zoals je dat in een droom kunt hebben. En was de buitendeur van jouw ingang wel rood? Je wilt de binnendeur naar het trappenhuis en de lift openen maar de sleutel past niet. Ook zit er een kastje met nog een slot aan de deurpost dat je nooit eerder hebt gezien.

 

Een van de jongens vraagt of je de huur wel hebt betaald. De andere durft er niet om te lachen maar heeft daar duidelijk moeite mee. Je grijnst ongemakkelijk en zegt ze alvast maar naar de andere kant van het gebouw moeten rijden, dat je heus wel binnen komt en de tafel en het krukje zelf wel verder kan tillen. Van het eerste lijken ze evenmin als jij overtuigd, maar ze vertrekken wel.

 

Als ze weg zijn ga je naar buiten en kijkt verdwaasd om je heen. Is dit wel de goede ingang, moet je niet de volgende hebben? Je laat de tafel en het krukje achter en haast je naar de volgende ingang om daar de sleutel te proberen. Maar ook daar past hij niet, en ook daar zit zo’n kastje op de deurpost.

 

Er komt iemand naar buiten, een vrouw die je niet kent. Je vraagt haar waarvoor dat kastje is. Ze zegt dat het voor invaliden is, voor mensen in een rolstoel, om de deur automatisch te openen. Of je naar binnen moet? Nee, nee, je gelooft van niet. Bevreemd neemt ze je even op en loopt dan door.

 

Wat is dit, een nachtmerrie op klaarlichte dag? Waar ben je uitgestapt, aan welke kant van het gebouw en waar heb je die jongens heen gestuurd? Je dacht dat het in de laan was maar het zal op de kade zijn geweest en dan heb je ze naar de laan gestuurd.

 

Je rent naar de overkant van het plein. Blauwe buitendeuren die je vertrouwd voorkomen. Binnen probeer je de sleutel. Geen kastje op de deurpost maar de sleutel past ook hier niet. Een bellenpaneel met niet de goede nummers en je naam ontbreekt. Naar de volgende blauwe ingang. Godzijdank, een bellenpaneel met de goede nummers en jouw naambordje. Voor alle zekerheid probeer je de sleutel en draait daarmee de binnendeur moeiteloos open. Maar eerst moet je de tafel en het krukje nog ophalen.

 

3

 

Je rent het plein op maar houdt abrupt in omdat je ziet dat de schilderkoeriers er weer zijn. Vragend heffen ze hun handen alsof een regisseur ze dat heeft bevolen. Je roept dat ze terug moeten naar de andere kant, dat je in de war bent door de rit in het donker, dat ze je het maar niet kwalijk moeten nemen! Ze knikken en draaien om zonder hoorbaar commentaar. Jij rent dan door naar de overkant, naar een rode ingang. Een bliksemschrik. Geen tafel en kruk. Je rent naar de andere rode ingang. Godzijdank, daar staan ze alsof er niets is gebeurd. Is er iets gebeurd?

 

Hijgend en zwetend sjouw je ze naar de overkant. In de lift daar tref je een bekende buurman. Of je gaat verhuizen, vraagt hij met zijn kin wijzend naar de klaptafel en het krukje. Je bent niet in staat tot een helderder antwoord. Nee, ze moesten terug en nu ben je in de war door een rit in de donkere laadruimte van een busje. De donkere laadruimte van een busje, herhaalt hij, werd je dan ontvoerd of zo? Nee, dat kwam zo uit. Misschien denkt hij dat je gek geworden bent? Nou, dat scheelt dan niet veel!

 

Beneden stappen jullie uit met een groet. Hij gaat naar de garage en jij naar je berging. Je zet de tafel en het krukje erin, haalt de kastpanelen eruit, sleept ze naar het luik aan het einde van de gang, opent het en schuift de panelen naar buiten. De schilderkoeriers zijn er al en zien het. Ze nemen de panelen van je over en brengen ze naar hun busje. Je sluit af, gaat naar boven en naar ze toe.

 

Ze stellen voor dat jij nu voorin gaat zitten en één van hen achterin. Kennelijk beseffen ze dat de rit in het donker je niet goed is bevallen. En als je voorin naast de bestuurder zit, zegt die dat je in plaats van twintig maar tien euro extra hoeft te betalen omdat het ze nogal is meegevallen. Je doet het gelijk en merkt dan op dat het achterin met de deuren dicht wel erg donker is. Hij knikt, antwoordt dat hij je had moeten zeggen dat er daar licht is. Dat brengt hem ertoe naar zijn collega achterin te roepen waar de lichtschakelaar zit. Maar die roept terug waarom het licht dan aan moet. Waarop jij roept dat hij misschien bang in het donker is. Er klikt een honende lach en de bestuurder grijnst. Toch wel aardige jongens.

 

De terugrit en het afleveren verloopt zonder problemen. Na verslag te hebben uitgebracht aan vriendin A. en wat te hebben gedronken, besluit je de kast maar meteen in elkaar te gaan zetten. Er liggen nog een aantal schappen van hetzelfde systeem als de panelen in de berging, die is daar in de woning. Jullie ruimen de plek leeg waar de kast moet komen en maken de panelen en schappen schoon. Maar als jullie aan het in elkaar zetten zijn toegekomen, blijkt dat de panelen en de schappen niet dezelfde breedte hebben. Geen kast. Alles voor niets gedaan. Hoe was het ook weer? Oh ja, meten is weten.

 

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

07.12 | 21:09
NOOIT MEER WEER heeft ontvangen 5
02.12 | 03:09
EXTREMEN VAN UITERSTE EENVOUD heeft ontvangen 8
02.12 | 03:09
FICTIE heeft ontvangen 7
02.12 | 03:09
JAGER heeft ontvangen 6
Je vindt deze pagina leuk