SCHETSEN

RUPSBAAN

Ik was tien of elf jaar oud en verliefd op een meisje uit mijn klas. Maar dat durfde ik niet te laten merken. Verbijsterd was ik dan ook toen er opwinding in de klas ontstond bij het voorlezen van het rooster voor het nieuwe verschijnsel van verkeersbrigadiertjes en ik door de meester aan mijn heimelijke liefde was gekoppeld. Vanwaar die opwinding, wist iedereen er dan van, had ik me zo laten kennen?

 

Eigenlijk waren verkeersbriegadiertjes in mijn geboorteplaats destijds overbodig. Er was echter van hogerhand besloten dat ze er moesten komen en dus kwamen ze er. Leerlingen van de hogere klassen moesten, uitgerust met een opvallend hesje en een stopbordje, leerlingen van de lagere klassen via een zogenaamd zebrapad over een als druk bestempeld kruispunt helpen. In de praktijk kwam dat er meestal op neer dat we wachtten tot er een auto aankwam om die te kunnen laten stoppen, wat ze braaf deden.

 

Maar door haar werd die taak een emotioneel avontuur. Hoe zij het ervoer wist ik niet. We gingen gewoon met elkaar om, maar ieder glimlachje van haar schonk mij hoop. Waarvan ik echter droomde, een volwaardige verhouding, was iets waar we nog lang niet aan toe waren. Waarom word je dan toch al zo jong verliefd?

 

Tijdens de plaatselijke najaarskermis vond er vroeg in de avond een wonder plaats. Bij gebrek aan beter was ik alleen in de rupsbaan gestapt, maar vlak voor die ging rijden, sprong zij als vanuit het niets naast mij in het wagentje. De rups zette zich in beweging en de kap kwam er overheen. Verstijfd en met hevig bonkend hart zat ik in mijn hoekje. Ik durfde zelfs niet naar haar te kijken. En zij deed ook niets. Maar toen de kap weer openging, maakte ik een beweging met mijn bovenlijf om eventueel toekijkende bekenden de indruk te geven dat ik de gelegenheid wel degelijk te baat had genomen.

 

Zonder een woord stapten we uit en gingen we ieder ons weegs. Maar de drukke kermis was niet meer aan mij besteed. Hoteldebotel vroeg ik me af welke waarde ik aan haar daad moest toekennen en of ik haar had teleurgesteld door niets te ondernemen. Al spoedig ging ik huiswaarts.

 

De volgende dag, op school, deden wij alsof er niets was gebeurd. Maar na schooltijd begon een buurjongen, die niet bij ons in de klas en zelfs niet op dezelfde school zat, er met onmiskenbare afgunst over. Mijn emotie verbergend, vroeg ik hem hoe hij het wist? Jaaah, dat was zijn geheim!

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

22.06 | 16:31

het onttorrt me Coos

...
30.06 | 14:37
KORT DOOR DE BOCHT heeft ontvangen 4
26.06 | 16:38
LIEFDESLIED/ VOLDOENDE heeft ontvangen 4
16.06 | 17:37
POËZIE heeft ontvangen 9
Je vindt deze pagina leuk