Uit VERSLAGEN VAN EEN MISLUKT LEVEN

ROND HET IJSSELMEER

 

Na weer eens Het Kopje van Bloemendaal op je oude damesfiets te hebben bedwongen en daarbij je vriendjes op hun eveneens oude brikken glansrijk te hebben verslagen, vonden zij je toch wel erg goed in de bergen. Maar in plaats van dat je je daardoor gestreeld voelde, ervoer je het als bijna een belediging, want je was niet alleen goed in de bergen, ook op de vlakte was je de beste!

 

In jullie bakkerswinkel hoorde je moeder van een klant, de moeder van Kootje B., dat haar zoon mee ging doen aan een wielerwedstrijd voor jongens rond het IJsselmeer. Die wedstrijd werd georganiseerd door een familielid van haar in Amsterdam - West, waar ook de start en finish zouden zijn. Dat familielid was ene ome Rinus, die volgens mevrouw B. allerlei activiteiten voor de jeugd daar in Amsterdam organiseerde en er daardoor een alom bekend en geliefd persoon was. Of er een politieke of kerkelijke instelling achter stak, wist ze niet, vond ze ook niet belangrijk.

 

Toen het jou ter ore kwam, wilde je meteen ook meedoen. Je was immers zowel op de vlakte als in de bergen de beste. Vertederd door je geestdrift, vroeg je moeder aan de moeder van mevrouw B., de oma van Kootje dus, die in een bejaardenwoning naast jullie winkel woonde, of ze aan haar dochter wilde vragen of dat kon.

 

En dat deed ze. Haar dochter, mevrouw B., woonde met haar man en zoon Kootje aan het nabijgelegen Van Poptaplantsoen en kwam korte tijd later naar jullie toe om erover te telefoneren met ome Rinus in Amsterdam. Telefoons waren toen nog schaars, jullie waren vrijwel de enigen in de buurt die er, vanwege de zaak, een hadden. Maar ome Rinus in Amsterdam had er blijkbaar ook een, waarschijnlijk voor zijn organisatorische activiteiten, en jouw deelname bleek geen probleem te zijn. Al waren er natuurlijk wel kosten aan verbonden. Maar die waren redelijk en je ouders, die het niet breed hadden, stemden ermee in om je niet teleur te stellen.

 

Kootje B. en jij zaten op de Moerbergschool in dezelfde klas maar hadden doorgaans weinig contact met elkaar. Jij vond hem sloom, wat hij van jou vond wist je niet. Maar door die wielerwedstrijd zochten jullie elkaar een tijdje vaker op dan voorheen, want jullie verheugden je er enorm op en hadden behoefte dat met elkaar te delen.

 

Maar jullie ouders zaten in over het vervoer, vooral over hoe dat met de fietsen moest. Kootje en jij konden natuurlijk onder begeleiding door de IJpolders naar Amsterdam en terug fietsen, maar dat werd voor en na zo'n ronde toch als te zwaar voor jullie beoordeeld.

 

Je moeder informeerde bij plaatselijke taxiondernemer K., die ook aan het Van Poptaplantsoen woonde en daar een paar voor die tijd indrukwekkende Amerikaanse sleeën voor de deur had staan, of het mogelijk was jullie met de fietsen naar en van Amsterdam te vervoeren en zo ja, wat dat dan zou kosten. Taxiondernemer K. vond het hartstikke leuk voor die jongens en was bereid jullie tegen een vriendelijk prijsje te brengen en halen. Hij had ook nog ergens een tot personen/vrachtbusje omgebouwde oude leger ambulance staan, waarin Kootje en jij met de fietsen achterin zouden kunnen en een begeleider, wie dat ook zou zijn, naast hem voorin.

 

Opgetogen meldde je moeder het eerst aan jou en daarna aan mevrouw. B. Maar die bleek de prijs toch nog een bezwaar te vinden, wist bij nader inzien wel iemand die het waarschijnlijk goedkoper zou doen. Dat was een paar straten verderop wonende buurtgenoot die een vooroorlogse Ford had opgeknapt; wat toen nog niet als een hobby en een oldtimer werd ervaren, maar gewoon als het rijdend houden van een gebruiksauto.

 

En de man bleek inderdaad bereid jullie voor aanzienlijk lagere prijs dan taxiondernemer K. had gevraagd te vervoeren. Een probleem was echter hoe de fietsen mee te nemen. Hij zou proberen een rek aan zijn Ford te bevestigen waarop ze geplaatst konden worden.

 

Het was prachtig weer toen hij op de dag van vertrek met zijn Ford kwam voorrijden op het Van Poptaplantsoen, waarheen ook jij, na thuis afscheid te hebben genomen, gespannen als een topsporter voor een grote wedstrijd met je fiets en bagage was getogen. Op de achterbumper van de Ford steunde een aan beide zijden uitstekende constructie van hout en metaal die op de een of andere manier via de zijramen met oude fietsbanden waarop veel plakkers prijkten was vastgezet.

 

De buurtgenoot, een lange slungelige man die jij nooit eerder had gezien, plaatste jullie fietsen erop en bond ze er met touw aan vast. Daar was hij zuchtend en steunend geruime tijd mee bezig, waardoor jij vreesde dat het hem niet lukken zou en de reis naar Amsterdam en dus ook jullie deelname aan de ronde niet door zou kunnen gaan. Maar op een gegeven moment was hij gelukkig toch tevreden met het resultaat. Als waarschuwing voor het overige verkeer bond hij er nog een grote rode boerenzakdoek aan en toen mochten jullie eindelijk instappen.

 

Kootje en jij moesten met de bagage op de achterbank, wat pas na veel gewurm lukte, want de pokdakige oude fietsbanden waarmee het rek was vastgezet bleken dwars door de auto van de ene naar de andere kante te zijn gespannen, als vroegtijdige maar hoogstwaarschijnlijk eerder fatale dan levensreddende veiligheidsgordels. Jullie hadden daardoor de keuze tussen voortdurend voorovergebogen zitten of juist achterover tegen de leuning gedrukt. Na wat proberen kozen jullie voor het laatste. Mevrouw B. nam voorin naast de buurtgenoot plaats. Er was besloten dat zij als begeleidster mee zou gaan, want meneer B. had zijn werk bij de Hoogovens en jouw ouders konden niet weg vanwege de zaak.

 

Bijna dubbelgeklapt achter het stuur slaagde de lange slungelige buurtgenoot er na een paar mislukte pogingen in de Ford te starten, waarna die tot jullie opluchting hortend en stotend op gang kwam.

 

Eerst even door de Gullikersstraat om je moeder en je oudste zusje - je vader deed de wijk - de gelegenheid te geven jullie uit te zwaaien. Ze stonden voor de winkel te wachten en wuifden alsof jullie met het passagiersschip ORANJE de grote sluis verlieten voor een zeereis naar toenmalig Nederlands - Indië. Kootje en jij hadden geen ruimte om terug te zwaaien. Mevrouw B. wel, en de buutgenoot liet de claxon vele malen schallen, wat meer klonk als het gillen van een varken dan als de toeter van de ORANJE. Maar jullie vertrek bleef niet onopgemerkt.

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

21.09 | 18:09

Je ziet het zo voor je, 😀

...
21.09 | 16:11

Leuke observatie Coos!

...
22.09 | 19:28
HEELAL heeft ontvangen 5
22.09 | 19:27
Je vindt deze pagina leuk