GEDICHTEN

 

Spelen met vuur zette geen zoden aan de dijk, de zee nam

de lage landen in en vormde nieuwe kust: zinderende straten

voeren over plaveisel als gesmolten drop, met gapende gaten

waar eens bomen stonden, naar een triomfantelijke zilte deining

waaruit de resten van verdronken steden somber steken; afslaan

of rechtdoor gaan is om het even, doodlopen doet het toch.

 

© Coos de Goede 2022

 

Drup, drup, drup.

 

 

© Coos de Goede 2022

 

 

 

Op een kille zonnige middag voorjaarsmoe

ijslolly likkend kijkend naar affiches

aan de gevel van de stadsschouwburg

wetend dat je toch niet zult gaan, te veel gedoe.

 

© Coos de Goede 2022

Een eerste gedicht na het weer openen van de gordijnen

de duisternis zal er niet door verdwijnen, onschuldig

kijken de huizen uit hun vensters, zoals huizen onschuldig

uit hun vensters kijken tot ze worden getroffen door het

zwarte licht, dan huilen ze zonder tranen als het niet regent.

 

Misschien is het (n)ooit mooi geweest, misschien

zal het (n)ooit meer weer mooi worden, maar ondanks

het zwarte licht voor wie nog altijd gelooft in poëzie,

een eerste gedicht na het weer openen van de gordijnen.

 

 

© Coos de Goede  2022

 

Een laatste gedicht voor het sluiten van de gordijnen

duisternis bij daglicht, spotlicht gericht op stillevens

met dode bloemen, monumenten voor het vele malen

dood verklaarde Europa dat desalniettemin nog leeft

maar op bloed doordrenkte aarde: eigenlijk is het zo

wel mooi geweest, nou ja mooi, maar voor wie nog

gelooft in poëzie een laatste gedicht voor het sluiten

van de gordijnen.

 

© Coos de Goede 2022