GEDICHTEN

EN ZIJ PLUKTEN BLOEMEN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om niet eenzaam op hun kamers te hoeven zijn

zaten ze met lotgenoten urenlang in het felle licht

van café Reynders op het Leidseplein.

 

Van Jean Paul Sartre leerde hij dat je bent wie je wilt zijn,

maar wie wilde hij zijn? Van Simone de Beauvoir leerde

zij dat een vrouw zelfstandig moet zijn, maar wat vond

ze het al moeilijk om weg van thuis te zijn.

 

Ze dronken naar hun geld en dat was weinig, vertelden,

luisterden en lachten met bleke gezichten hun onzekerheid

weg, keken steeds vaker steels naar elkaar en dan hij nog

net niet en zij wel blozend weer van elkaar weg.

 

Na sluitingstijd moest zij naar oost en hij naar west,

maar wandelden ze bevrijd van de rest, van de storend

geworden anderen, door de zwoele voorjaarsnacht,

dwaalden ze door het hun nog grotendeels onbekende

Amsterdam, verlangend naar meer en toch ook wel een

beetje bang voor wat er wellicht van dat verlangen kwam.

 

En zij plukten bloemen, narcissen om precies te zijn,

op een dorpsstil geworden Frederiksplein; gespannen

omdat het eigenlijk niet mocht en door wat de een bij

de ander zocht, gaven ze de bosjes met lacherige liefdes-

verklaringen aan elkaar, maar vroegen zich daarbij onzeker

af, wat is hiervan werkelijk spot en wat is hiervan waar?

 

In het oosten gloorde toen al het ochtendgrauw, terwijl

het pas ontloken groen, vochtig geworden door de dauw,

vaag naar sperma rook, wat hij besmuikt herkende en zij

onbewust toch eigenlijk ook, waardoor ze stilzwijgend

overeengekomen, hun plotselinge haast was onverholen,

togen naar de dichtstbijzijnde kamer en dat was die van haar.

 

Na een sluipgang over de trap – herenbezoek was ongewenst

en al helemaal ’s nachts – ontkleedden ze zich allerminst

onverwachts en zonder dralen, verkenden ze hun nog even

ongerepte lichamen onbeschermd masculien/feminien

met geremde passie uit angst te falen: en was voor het

zingen de kerk uitgaan nu veilig of toch niet misschien?

 

Ondertussen lagen op de vensterbank de haastig door hen

neergesmeten bosjes bloemen, narcissen om precies te zijn,

smachtend naar water in om het even potten, vazen of kelken,

in het nog kleurloze licht van een nieuwe dag, omlijst door

het nadonkerend raamkozijn alweer te verwelken.

 

© Coos de Goede, januari/februari 2016

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

21.09 | 18:09

Je ziet het zo voor je, 😀

...
21.09 | 16:11

Leuke observatie Coos!

...
22.09 | 19:28
HEELAL heeft ontvangen 5
22.09 | 19:27
Je vindt deze pagina leuk